OKUL DÖNEMİM VE HEDEFLERİM

Merhaba sevgili okurlar…

            Her insanın gelecekle ilgili hedefleri vardır.Bunlara ulaşmak için pek çok uğraşlar verir.Hedeflerime ulaşmak için neler yaptığımı sizlerle paylaşmak istiyorum.

           Okula yeni başlamıştım.O günlerde hiç okula gitmek istemiyordum.Öğretmenleimden  kaçıyordum ;çünkü okulu ve öğretmenleri hiç sevmiyordum.Bütün bunlara rağmen heyecanlıydım.Yeni arkadaşlarla tanışacaktım.

           Bu şekilde okula başlamış olan bir öğrenci derslerden de hoşlanmaz.Ben de o dönemlerde hiç çalışamıyordum;ancak bu durum sonraları değişti.Öğretmenim ve ablam sayesinde okulumu, derslerimi ve öğretmenlerimi çok sevmeye başladım.Çok çalıştım ve çalışmaktan zevk alıyordum.Çünkü çalışmamın karşılığını alıyordum ama bir hedefim yoktu. Daha sonra çevremdekiler: “Bir hedefin yoksa neden çalışıyorsun, çalışmanın amacı ne ?” diye sordular.Ben de o zaman anladım,hedefim olmadan hiçbir şeyi başaramam;ama hedefimin ne olacağını bilmiyordum.Henüz çok küçüktüm, ileride daha çok şey öğreneceğimi ve bu öğreneceklerim doğrultusunda bir hedef belirlemem gerektiğini düşündüm.

            İlkokuldaki öğretmenlerimi çok seviyordum. Onlar da beni seviyorlardı;ancak bununla birlikte bu dönemde bazı hayal kırıklıklarım da oldu. Mesela öğretmenimiz bize kitap almıştı ve kitapları okuduktan sonra arkadaşlarımızla değiştirmemizi istemişti. Biz de değiştirdik ama bir arkadaşımız kitabın üzerine, bir kız arkadaşımız ve bir erkek arkadaşımız ile ilgili kötü şeyler yazmıştı. Yazısı az da olsa benim yazıma benzediği için beni suçladılar. Halbuki bu olayla hiçbir ilgim yoktu. Suçum olmadığı halde öğretmen bana kızmıştı. O gün benim hiç unutmayacağım bir hayal kırıklığım olmuştu. Daha sonra bunu yapan kişi ortaya çıktı. Fakat bu arkadaşın ortaya çıktığını öğretmen bilmiyordu.  Bu yüzden bana olan güveni oldukça azalmıştı. Fakat ben daha çok çalışarak öğretmenimin güvenini kazandım.Beni daha iyi tanımasını sağladım. Daha sonra ise öğretmen benim böyle bir şey yapmayacağımı anlamıştı. İlkokul hayatım sevinç, hayal kırıkları ama en çok da başarılarla geçti. Artık YİBO’ ya gidecektim. YİBO’ ya gideceğim  için çok  heyecanlıydım;çünkü  daha çok çalışmalıydım ve artık hedefimi belirleyeceğim bir okul dönemiydi.

          Okula başladım,aradan bir dönem  geçti. Artık hedefimi belirlemiştim. Hedefimi şuydu: Psikiyatr olmak istiyordum. Ben bunu arkadaşlarıma anlattım.Çaresi bulunmayan hastalıklara çare bulacağımı söyledim. Bir arkadaşım hariç hepsi benimle alay etti.” Bu güne kadar birçok doktorun bulamadığını sen mi bulacaksın? Teknolojinin en gelişmiş dönemindeyiz. Bir çaresi olsaydı şimdi bulacaklardı.Güldürme bizi!” diye alay ediyorlardı. Ben de şöyle dedim : “- Ne siz düşüncelerinizden vazgeçin ne de ben hayalim ve hedefimden vazgeçeyim!”

          Belki çoğunuz olmasa da birkaçınız benim gibi düşünür. Şimdi ben hayalime ulaşmak için bir saniyemi bile boşa geçirmemeye çalışıyorum. Lütfen arkadaşlar siz de vazgeçmeyin; çünkü eninde sonunda hayalimize ulaşacağız.

 Cumali BİÇER

Yine yapa yalnız terkedilmiş bir liman gibiyim. Hasretin yakıyor, kavuruyor içimi  annem.Adını  andıkça,gözlerim doluyor  ve içimden bir parça  kopuyor  sanki.Ellerim,  bedenim  o  kadar uzak ki  sana  ama yüreğim, yüreğim bir  gölge  gibi  peşinde  ve hep seninle annem. Sensiz her şeye ve herkese küstüm, barışamıyorum. Hayat, sensiz o kadar zor ki o kadar boş ki… Nereye gitsem, nereye baksam hep sen varsın. Şimdi yanımda olmasan bile. Hayalimde, en tatlı rüyamda sen varsın. Uzatıyorum ellerimi ama bir türlü yetişmiyor ellerine ellerim.

Akşamları şimşek çakınca senin yanına, senin kucağına koşardım. Şimdi ise yanına koşup kendimi koruyacağım bir kucak bile yok. Senin kucağından daha sıcak kucak bulamıyorum. Sesini ve kokunu o kadar özledim ki bilemezsin. Sensiz,karanlık ve derin bir kuyuya düşmüş gibiyim.Senden başka kimse elimden tutup da çıkaramıyor. Beni oradan ne olur anne ne olur çıkar!

Dayanamıyorum artık. Sensizlik yiyip bitirdiği için beni,rüzgârla gideriyorum sana olan sevgimi,sana olan özlemimi.Rüzgâr ve yağmur kadar şanslı olamıyorum. Üzerine yağıp da yanından geçemiyorum.

Şunu hiç unutma anne: Taşıdığım kalp hep seni sevdi ve hep seni sevecek. Seni canımdan bile daha çok seviyorum

Seni  tanımadığım için,

Doğar doğmaz ağladım.

 Bir güzel okşadın,     

Doyasıya kokladın.

Ve sevgiyle kucakladın beni,

Mis gibi kokuyordu,

Gül bahçesi bedenin.

Bilmem kaç gün kaç gece,

Nasıl uyudum?

Bilmem kaç gün kaç gece,

Kucağında hopladım.

Ve bazı geceler,

Yatağında uyudum.

Ama o eski günler,

 Geçmişte kaldı annem.

Keşke şimdi de olsa.

Hoplasam, zıplasam,

Kucağına atlasam.

O eski günleri özlüyorum.

Anne seni çok seviyorum.

ZEHRA IŞIK